viernes, 30 de abril de 2021

Viernes en calma

Despues de casi dos meses sin ti...Hoy encuentro la calma .
La pena en silencio sigue ahí.
Tu recuerdo nitido en mi retina.
Tu voz resuena en mis oidos.
Mis cartas, que fueron tuyas han vuelto a mi...
Tus cosas van ocupando su lugar, al igual que tod@s nosotr@s...
La primavera avanza, todo sigue mas o menos, pronto podremos salir a cenar...
Parece que la rabia se apaga este viernes sin ti.
Ya no lloro hace dias, te sigo hablando y te escribiré para contarté como es esto sin ti.
La serenidad de la noche me transmite la paz que necesito.
Seguiré adelante sin ti, con tu recuerdo a flor de piel y las vivencias compartidas.
Nanit Tete💜💗
Petonets😘😘😘

viernes, 23 de abril de 2021

Sant Jordi diferent

Que causalidades extrañas tiene la vida.

No recuerdo haber pasado ningun Sant Jordi contigo ...
Pues este año que no estas te has hecho mas presente que nunca, no solo en mi mente, pensamientos o corazon, tambien fisicamente y en forma de carta.
Hoy dia de Sant Jordi han llegado a mi las cartas que te escribí hace cuarenta años, siendo una niña que te echaba de menos , esas cartas cobran sentido en mis manos y me muestran como te han acompañado de un sitio a otro durante toda tu Vida...
Esas y cada una que te escrbí, en cualquier cumpleaños o en forma de postal, todas juntas con uno de mis primeros relatos...
Gracias Tete ,por guardarlos todo este tiempo y gracias por dejarme el cariño de tus hijas y tus nietos que hoy me han regalado la rosa y la sonrisa mas bonita del dia.
Un Sant Jordi molt diferent.

No deixem mai que ens guanyi el drac de la por, la rabia i la tristesa... Lluitem com a dones i homes per tot allò que estimem i forma part de nosaltres, no ens cal vestir de princeps o princeses per estimar desde el 💓.

viernes, 16 de abril de 2021

Sóc de vent i ales.


Avui he tornat a plorar...
El teu record es present en cada moment.
Et veig a cada cantonada , però no ets tu quan m'apropo.
Quan tenia 13 o 14 anys i et vaig escriure aquelles cartes tenia el mateix sentiment d'ara .. 
T'ha havia perdut, igual que quan marxaves a buscar la nina i no tornaves. 
Avui mes que mai el meu sentiment d'abandonament viu en mi.
I ara sé que no tornaras mai mes.
No em tornaras a escriure contes , ni fer-me putxinelis perque menges, ni ballaré sobre els teus peus, ni em podré tornar a enfadar per totes les coses que feies que no m'agradaven...
Espero trobar la manera "jo sola" i aconseguir que poc a poc aquesta ferida comenci a tancar etapes de la meva Vida que ja no tenen sentit.
Bona nit , Tete💜
Envia'm les ales 🥺

martes, 6 de abril de 2021

Aquesta freda primavera interior.

Fa fred aqui dins...
Dins del cor. 
Un fred que no es pot explicar. 
Que neix de l'anima.
Aqui fora fa sol
Pero el sol no m'escalfa.
I les paraules no em consolen
Paraules buides, frases fetes
Que no sento ,ni escolto
Mirades buides d'Amor i plenes de compasió, que sumen mes fred, tristor e indeferencia.


Somriures incomodes que nomes omplen habitacions sense arribar al Cor.
Espais freds i buits, amb mitges veritats que ja no em serveixen 
Avui mes que mai necesito anar contracorrent i aconseguir ser jo mateixa.
Nomes jo puc lluitar, plorar, riure, viure i morir per mi.
"Si no lluites pel teus somnis, algú vindra i et  pagarà per aconseguir el seu"
 Sé el que vull i ho aconseguiré , encara que tingui que deixar a un costat tot allò que estimo.
Necesito nous escenaris per continuar ballant per la vida i noves sabates que no m'apretin, poca roba i pocs lligams...cap mentida mes o falses veritats, ni almoines o engrunes que deixen caure pel camí.

viernes, 2 de abril de 2021

Quatre setmanes despres...



Ja es primavera aqui fora....
Avui fara ja quatre setmanes que vas marxar....
Espero que hagis trobat a la mama i em puc imaginar la seva ilusio al donarli la flor de part de tots nosaltres...
Suposo que haures trobat el teu lloc per allà adalt i fins i tot la teva moto per mouret en llibertat...al mateix temps que el teu cos ha tornat a la teva esencia de nen que mai vas perdre.... Te posat un "xaleco motero" que segur que et servira per molar molt mes allà adalt...
Es el de la Zoe, del primer dia que la vas veure , recordo la teva ilusio als ulls, segur que ara el portes posat i estas encantat i fardant de xaleco i moto per tot arreu.
Aqui baix , jo no se molt be com ho porta cadascú, parlem poc. Però sé , que jo no se com fer-ho.....
Espero que pasi el temps, tu trobis el teu lloc i jo el meu...
Mentrestant farda de xaleco de pell😉

viernes, 26 de marzo de 2021

Aquí sigo esperandoté...


Hoy hace tres semanas que te fuIsté, quizas fue en este preciso momento, mientras escribia igual que ahora, intentando así soltar toda mi rabia ahí fuera, buscando respuestas, haciendo preguntas, intentando entender y aceptar que tenias cancer....
No nos dio tiempo a nada, todo fue en un instante...y por aquí me dicen;
"La vida sigue"  ahí fuera, pero ya no para ti, ni para mi en la misma forma. Antes ya me costaba entender, ahora no puedo...
Sigo esperando que aparezcas con tu casco en la mano para enseñarme la nueva moto que te has comprado o con las ultimas ofertas del super, con tu peculiar coleta de pelo cano o tu larga uña del dedo meñique que no me gustaba nada....que me digas;
Ostres!!! Que modelitos mas chulos que estais haciendo!!! Sois unos artistas!
Siempre aparecias sin avisar, llegabas tarde a tus citas y a veces tardabas en volver.., pero siempre volvias.
Y si!!!!
Ya se!!!!
Esta vez no!!!!
Pero por mucho que escriba, que piense o intente aceptar haciendo mil y una despedidas y rituales....No puedo dejar de esperar que aparezcas por la puerta del taller cualquier mañana de estas...
Sera verdad, que esta vez te fuiste, "para siempre"

sábado, 20 de marzo de 2021

Tàrraco


Desde Tarraco, antigua ciudad imperial romana, ciudad, lugar donde nos vimos por primera vez, donde yo nací hace casi 55 años y tu estabas ahí sin saber muy bien que iba a ser eso de tener una hermana pequeña.
Nuestra Vida, nuestra relación fue la que fue.
Hoy el destino, mi instinto consciente o inconscientemente ,no se muy bien el que ni el porqué, me ha traido hasta aqui.
Aquí en la platja del Miracle, sin esperar milagro alguno, al atardecer , te dire adios, con esta nota, flores silvestres y mucho Amor, que dejaré flotando en el mar, mientras las olas balancean mis recuerdos y nos permiten seguir construyendo castillos en la arena, jugar con las olas y dibujar castillos en el aire, como hicimos durante toda la Vida.
Tienes ya el permiso de la muerte para olvidar el horror y recordar solo el Amor que encontraste en el camino.
Vuela, navega, sueña.  
Sabemos muy poco de nuestras raices, apenas nada. Que nuestro abuelo fue pescador y quizas por eso el mar me da calma y me hace sentir bien , en el agua me siento libre, viva y capaz ,aun sin saber nadar, me siento parte del medio, que todo es mas facil, ligero y me lleva a fluir, el silencio profundo y sonoro dentro del agua me devuelve la paz. Creo que este es nuestro lugar.

https://youtu.be/kWejKmICZTc


Adeú
Tete
Yo seguiré aquí recordandoté.