martes, 9 de marzo de 2021

No solo el covid mata.

"NO SOLO EL COVID MATA"


Ayer, dia de la mujer, enterramos a mi hermano de 62 años.
Ironias de la vida, las personas mas importantes de su vida fueron mujeres, empezando por su madre, su novia, su pimera mujer,  su pareja, amigas, cinco hijas, su hermana pequeña, nietas, nietos, hermanos y amigos...

Desde hace cuatro o cinco meses ( quizas mas) que no estaba bien, tenia molestias en el abdomen que pasaron a ser dolor, le costaba comer, le costaba cagar y el dolor iba creciendo dentro de el.
Visitó medicos en el cap, alguno de hospital y alguna urgencia, obteniendo distintas respuestas:  desde una lavativa y polvos laxantes para ayudarte, hasta algun paracetamol para el dolor,consejos de dietas y ejercicios para activar los intestinos, radiografias que no mostraban gran cosa...
POr sus patologias ya existentes tenia varias visitas de seguimiento que fueron anuladas por el covid, casi todas  menos una resonancia ya programada, que le hicieron hace un mes aproximadamente,  en ella vieron varios tumores en el higado, uno de un tamaño considerable en el pancreas y metastasis.

Con todo esto deciden o te proponen hacer una biopsia en el pancreas, cosa que tu no tenias muy clara, por miedo a que se complicara y fuera a peor, te dan unas estadisticas de un 98% de posibilidades que no hubieran problemas, el riesgo era solo de un 2% (muy bajo).
Tuvisté mala suerte y te quedaste con el 2%, se perforo un vaso sanguineo, provocando una hemorragia dentro de tu cuerpo, la cual tardaron en darse cuenta, tu presion sanguinea bajaba y el color de tu cara se desvanecia, hicieron un tac y ahí a intentar taponar, cerrar, cortar la hemorragia, te administraron diversas transfusiones. Despues de dos o tres dias ingresado, te mandaron a casa en espera de resultado y posibles tratamientos, con laxantes, paracetamol, hierro, parches de morfina y dolores cada vez mas intensos y constantes. Valoran empezar quimio, pero para ello necesitas subir los valores de hemoglobina, estabas en 9 y te hacen una nueva trnsfusion para intentar subir a 10 lo y a los tres dias analitica, visita y estas a 8 de homoglobina, deciden hacer quimio esa misma tarde.

Ya te habian explicado los posibles efectos de la quimio, cansancio, nauseas mareos, caida del cabello, llagas en la boca, ulceras en la piel...
No dio tiempo a todo eso, dos horas despues de la quimio, "te morias".

Yo no soy medico y no se si fue negligencia, error, consecuencia, que tenia que pasar, que el fin seria el mismo, que dejaste de sufrir y el sufrimiento hubiera ido a mas,,, Solo sé que ya no estas y no entiendo nada.

Me faltan rspuestas que sé que no te haran volver, pero necesito intentar entender.

Porque tardaron tanto?
Era necesaria la biopsia?
Era necesaria la quimio? Iba a servir para algo mas que hacerte daño?
Porque no te ingresaron?
No habia mas opciones?
No se podia esperar ? 

    " EL COVID TE MATÓ DE CANCER"


               Maribel.

sábado, 6 de marzo de 2021

Vuela alto, muy alto🥺

Vuela alto, muy alto!!!!
Y desde alla arriba sigue celebrando cada brindis que hagamos por ti.
Siempre fuiste un espiritu libre .
Desde aqui abajo te recordaremos y echaremos de menos.
Nunca te iras del todo mientras sigamos recordandote...
Vuela por siempre mas alto, libre pero muy cerca de nuestros corazones. 
El tuyo se paró ayer haciendo que los nuestros latieran con mas fuerza, tanta que dolia al respirar y no me dejaba llorar...nos quedo pendiente una tarde de cine, espectaculo y compañia, de palabras y abrazos.
Nos quedo mucho mas....te has llevado recuerdos, momentos de mi vida que solo tu podias contarme.
Iré al cine una tarde, a un concierto o teatro yo sola, pero tu estaras conmigo y lloraremos juntos ese dia por la despedida que no tuvimos, nos contaremos todo lo que nos quede pendiente y al salir a la calle cojeré aire ,miraré al cielo y entonces si, podré decirte adios con la calma que necesito.
Hasta siempre Tete 💖

viernes, 5 de marzo de 2021

Viernes noche

Si, igual estoy un poco borracha, o bebida, pero no alegre.
Si, es viernes por la noche, pero fiesta poca o ninguna...
Sera porque me ponen barreras, me limitan movimientos, me tapan la boca y no puedo abrazar...o quizas ya se me olvidó..porque me bebido dos, tres o cuatro cervezas y he llorado, reido y maldecido...porque siento que la carga de mi mochila pesa cada dia un poco mas, porque no se como librarme de mi pasado, mus raices, mi historia, porque la quiero y forma parte de mi y necesito cuidarla, pero cuando lo hago me maltrato, fustigo, decepciono y perjudica todo mi entorno.
Posiblemente tu te iras y yo me quedaré aqui con mås dolor aún,si cabe ...y ellas, todas ellas, seguiran pensando en ti con cariño  y lloraran por ti, nunca por ellas, porque nadie nunca les dio la opcion de quererse y valorarse...
Su locura al fin no le permitio reunir tido lo que queria , su razon la empujó a la soledad absoluta hasta perder la conciencia esperando el rescate y la unión de quien mas queria, su último plan tambien falló..
Quizas pronto sea la ultima vez que ne abandones, mi sentimiento de abandono seguira vivo en mi por siempre más.
Tras una puerta cerrada ,me derrumbo en el suelo ,rompo a llorar hasta desvanecer del cansancio.... Nadie vendrá.
No quiero mas gritos, mentiras, dobles verdades, ausencias, dolor, engaño.... No!!!
Siento tu dolor....quien siente el mio?
Nos enseñaron sin hablar que la palabra "familia" era una utopia.
Hace unos dias que vuelvo a morderme las uñas.
No pregunteis, si de verdad, no quereis saber mas...
Solo es un viernes mas con cuatro cervezas y sentimientis, emociones y verdades a flor de piel.
Os quiero....o no....



domingo, 28 de febrero de 2021

Un rato contigo

Mi pequeño cuerpo, con sus años, sus canas, arrugas y cicatrices del pasado os podran enseñar los años trancurridos, quizas tambien la mirada triste que asoma por encima la mascarilla.... Pero ahí dentro o debajo ,de mascaras, caretas y aparcando mochilas y prejuicios hay mucho mas que nadie o casi nadie ve,a veces hasta yo me olvido de mi y no se o no me atrevo a ser quien soy...
Es contigo #littlezoey  o mejor en ti, cuando te miro y te escucho, entiendo tus muecas, tus juegos y tus palabrejas , es ver tu risa, tu sonrisa sonora, tus guiños...en cada gesto me puedo ver y vuelvo a descubrir la niña que fui y que sigue viva, dispuesta a saltar charcos contigo con o sin botas de agua, a reirnos bajo la lluvia y empaparnos de Amor, a recoger piedras y pintarlas de mil colores que nos hagan soñar con nuevos mundos, a cantar sin saber y que nos de igual, porque lo hacemos juntas....
A conseguir olvidar esos ratos, cualquier pensamiento que ahoge mi risa, a no escuchar, ni ver, ni sentir nada que me tape el aire y me impida respirar.
Sin importarme el lugar, el tiempo, si llueve, hace viento o luce el sol, a tu lado mi niña sale a jugar contigo...💕💖💞💗💜

jueves, 18 de febrero de 2021

Nos queda algo que celebrar???

Cada año que pasa, cada mes, cada minuto me supone mas esfuerzo mental y emocional celebrar no se muy bien el que...
Si sé que recuerdo ese dia con mucho cariño, no fue perfecto, pero fue maravilloso, quizas mucho mas de lo que esperaba y por eso me encantaria volver a vivirlo en el tiempo y la distancia ,aunque solo fuera un instante...
Si, cada año me cuesta mas arrastrarte a mi realidad efimera y romantica, pero este año todo suma y aunque no se mucho de numeros, mas es menos...
Menos ganas, menos ilusion, menos propuestas, menos posibilidades, menos interes, menos condiciones optimas...
Y muchos mas impedimentos...
En estos tiempos absurdos todo es un puto sin sentido...
Solo quiero desaparecer, dejar de estar disponible para las necesidades de cada dia y de cada uno que espera poco o mucho de mi, ya que dificilmente se puede contentar a nadie cuando hace mucho que dejaste de estar contenta.
Cuando tu vida es solo rutina, tu mundo se desmorona arrastrado por una sociedad que no entiendes, llena de restricciones, obligaciones,vacia de valores e ilusiones..
Carencias que te empujan a la decadencia, decadencia que flota a tu alrededor desde el minuto uno, que te arrastra al deterioro implacable y lento de tu existencia .
Te lleva a abandonar la cordura como ultimo recurso para recuperar aquello que siempre amaste aun sin saberlo...y vuelves a caer en la trampa una vez mas...
Sin importante el dolor que esta por llegar, acaraciando tu locura que te ayuda a olvidar y te da una nueva oportunidad, la cual no sera para todos igual.
Y en medio de esa voragine me quedo quieta, con miedo a moverme ,pero con ganas, muchas ganas de celebrar no se muy bien el que...
Salgamos ya de esta jungla que ha vuelto en blanco y negro para poder ver su esplendor en mil colores.
Vida💜

sábado, 23 de enero de 2021

Tornen els fantasmes del passat...

Avui ha estat un dia extrany...
Plé de pensaments negatius que feian voltes al meu cap... 
Plé de records que anaven i tornavan per fer-me mal un cop més...
Va arribar un moment a la Vida que vaig dir prou!!!
- No ploraré més, no em tornaras a fer mal mai més, no et donaré aquest poder. .
I crec que ho he aconseguit durant molts anys....
Però de vegades passant coses que ho remenant tot de nou i tornant a apareixer els fantasmes del passat...
Tornó a veure la nena petita plorant darrera la porta cada cop que marxaves i em deixaves sola plorant fins l'esgotament...i així un dia i un altre.
Vaig creixer una mica i encara era pitjor, deixarne sola ja no era suficient ... Voldria pensar que tu també eres un nen i no sabies el que feies, però de vegades es molt dificil de creure...
Tot i així vaig plorar desconsoladament el dia que vas marxar per aquella porta , fins i tot rezaba cada nit perqué tornesis...
I es que crec que tens un gran poder sobre les persones que t'envolten i per molt mal que els hi facis t'acaben idolatran, perdonant o justificant així els teus actes completaments egoistes i egocentrics.
Perquè si! Avui tinc clar que per a tu al mon tan sols t'importes tu, encara que ni tu mateix saps cuidarte, continues maltractante tu i a tothom que tens a prop.
Per sort jo he aconseguit apartarme del teu cercle dominant, però encara em fa mal veure com continues nanipulant, enganyant i aprofitant la debilitat de totes les dones que han pasat per la teva vida, desde la mes petita que ll vas donar vida fins la mes gran que et va portar al mon, pasant per totes les altres.
Potser ja es hora que algú et digui que prou!!! 

martes, 5 de enero de 2021

Les sabates

Quina sabata us podria deixar aquest any?
Em ve al cap la meva primera sabata de talò, aquelles vermelles de tires que tant m'agradaven, encara que se'm clavaba el talò pels carrerons del barri... Però no, aquesta no representa com em sento avui.
Potser aquells botins de color lila que portaba una nit de carnestoltes i vaig acabar amb els peus gelats...No , tampoc. Aquella nit va ser molt dura.
I aquelles sabatilles amb cap d'animals?
Eran divertides, però no gaire comodes....
Potser les meves primeres botes d'aigua, per poder saltar tots els basals que em trobava...era divertit i em feia sentir viva i lliure.
I aquelles botes blanques tan horteres que feian sentir tant important com el sorroll que feien al caminar, crec que va ser una bona epoca d'empoderament... Però avui no.
I si recollim una mica de tot plegat i ho convertim en un mitjó molt flonjo i colorit que m'ompli de vida, alegria e ilusio...per quedarme descalça i sentir els peus lliures per caminar pel terra que volguin en cada moment, ja sigui fred, humit, nevat, calent, punxant o agradable com la herba...
Llibertat per caminar, el meu desig d'aquesta nit....
A dormir...